Soof: de serie

De afgelopen maanden heb ik mezelf, samen met mijn puberzoon, elke zondagavond op de bank genesteld om samen naar “Soof: De serie” te kijken. Soof is een gescheiden moeder met een eigen restaurant. Elke week schotelen de makers herkenbare onderwerpen voor, waar je om moet lachen of een brok in je keel van krijgt. Zo gaat de serie over gescheiden zijn met kinderen en weer verliefd worden. Over een tweede leg en opgroeien zonder vader. De serie brengt heel treffend in beeld waar je tegen aanloopt in het leven en de herkenning is dan ook groot.

 

Ik vind dat de makers de relatie tussen Soof en haar moeder erg goed in beeld brengen. De moeder van Soof, gespeeld door Anneke Blok, werkt met haar dochter samen in het restaurant en zij zien elkaar dan ook dagelijks. De moeder van Soof heeft het altijd door als er iets met haar dochter aan de hand is. Ze ziet het en benoemt het. Ik vind dit mooi, omdat dit in het echte leven ook zo werkt. Moeders en vaders hebben het snel in de gaten als er iets bij hun kinderen speelt. Het valt mij op, als moeder en als mediator, dat het ook andersom werkt. Ook kinderen, hoe jong zij ook zijn, zien aan hun ouders hoe zij zich voelen. Kinderen kunnen er alleen niet altijd woorden aan geven.

 

Als je dit ziet gebeuren, dan werkt het om er met elkaar over te praten. Om elkaar vast te houden en aandacht te geven. Om verbinding te maken. Soms zijn die verbindingen broos of zelfs verbroken en dat zorgt voor verdriet. Wat zich kan uiten in boosheid, frustratie en je ongelukkig voelen.

 

In mijn werk bij de Raad voor de Kinderbescherming zag ik dit regelmatig gebeuren en daar wilde ik graag wat mee doen. Toen ik op het spoor van mediation kwam, wist ik meteen dat dit goed bij mij past. Mensen ondersteunen om verbinding met elkaar te maken. Mede daarom kijk ik graag naar Soof. Ondanks de nare dingen die gebeuren in het leven, is er altijd de mogelijkheid om dingen die gebroken zijn weer bij elkaar te brengen.